Av tí at gull og silvur hava lutfalsliga støðugar fysiskar og kemiskar eginleikar og eru til sum einføld evni í náttúruni, krevst ongan fløktan teknikk fyri at framleiða lutfalsliga reint gull og silvur. Tí vórðu tey funnin sera tíðliga og brúkt sum gjaldoyra til viðurskifti. Við tíðini er silvurið, sum vit møta í veruliga lívinum, ikki longur einans reint silvur. Menniskju hava brúkt sín snildi til at blanda silvur við øðrum tilfari, og tað hevur givið tí nógvar fyrimunir, so sum øktan harðleika og mótstøðu móti oxidering. Tað eru nógv sløg av silvuri, sum eru at fáa á marknaðinum í dag, eitt nú 10.000-reint silvur, 990 silvur, 925 silvur, tailendskt silvur, Miao silvur, tíbetanskt silvur og annað.
Tá tað kemur til silvur, er reint silvur ofta tað fyrsta, sum kemur til hugs, men 925 silvur er í løtuni tað mest umtókta. Meðan reint silvur er eitt vælumtókt val, og nógv børn og kvinnur bera armbond úr tí, so hevur tað eisini sínar vansar, so sum lyndi til at oxidera og manglandi harðleika. Tí er tað reina silvurið, vit síggja í gerandisdegnum, mestsum armbond. Av tí at armbond eru nóg tjúkk, hóast reint silvur er lutfalsliga mjúkt, so avformast tey ikki við minstu snerting.
Reint silvur er tó ikki egnað til viðkvæmar lutir, so sum oyralokkar. Tí brúkti arbeiðsfólkið sín snildi til at blanda silvur við øðrum evnum fyri at økja um harðileikan. 925 silvur verður gjørt við at leggja onnur metall afturat, soleiðis at silvurinnihaldið er 92,5% og hini metallini 7,5%. Hetta ger silvurið nóg hart til at brúka í onkrum fínum smúkkum.
